وقتی همه چیزت را پنهان می کردی

خانه ی آخر

پایین

چپ

از ابر خشت می زنم بر آب

      از ابرهای تنت

حجم های رویا را می سازم

              در نبودن های حجم

                  حجم می آفرینم

و تو را در ابرهای تنت

در نبودن ها

               می بینم

از دریایی ها

          به دریایی ها

                        می آیم

اتاقکی

میانِ آب ها

          از ابرها می سازم

رویای آب ها را

آن جا

                       با تو می خوابم 

از ابر خشت می زنم بر آب

از ابرهای تنت... 

امیر حسین سجادیه-عاشقانه های دریایی-آبانگاه-پاییز۸۰

به شانه هایم تکیه کن

و گوش بسپار به صدائی

که بی وقفه در عطش خواستن

می سوزد و خاکستر می شود!

حرفی به من بزن!زمزمه کن!

بگذار آن زمان که خورشید

اولین تشعشع خود را بر زمین می پاشد

هنوز شنونده ی زمزمه ی تو باشم!

تو اگر عاشق باشی

به وقت سرگردانی

فقط نشانی مقصد گمشده را

از قلبت طلب میکنی

و فقط قلب

می داند در جهان عشق

سرگردانی و شکست وجود ندارد

و

آتش کوچکی از عشق

که بر دل عاشق می افتد

با تماشای روی محبوب

به بادی می ماند

که بر خرمنی عظیم شعله می افکند!

و تمامی آن را می سوزاند و خاکستر می کند.

اما ای خدای یکتا!

وقتی جسم عاشقم سوخت

خاکسترش را پیشکش محبوب کن

تا شاید گرمای آن

مانع یخ زدن قلب ماتم زده اش باشد!

چو شمعی پای تا سر بر فروزد

خوشا عشق و خوشا نا کامی عشق

خوشا رسوائی بد نامی عشق

خوشا بر جان من ، هر شام و هر روز

همه درد و همه داغ و همه سوز

خوشا عاشق شدن اما جدایی

خوشا عشق و نوای بینوائی

خوشا در سوز عشقی سوختن ها

درون شعله اش افروختن ها

چو عاشق از نگارش کام گیرد

چراغ آرزوهایش بمیرد

اگر می داد لیلی کام مجنون

کجا افسانه می شد نام مجنون؟

هزاران دل به حسرت خون شد از عشق

یکی در این میان مجنون شد از عشق

در این آتش هر آن کس بیشتر سوخت

چراغش در جهان روشن تر افروخت

نوای عاشقان در بینوائیست

دام عاشقی ها در جدائیست

کاش دوری نبود

و اندوه تنهایی

ودرحسرت دیدار

کاش انتظار

 کشیدنی نبود

من در حسرت دیدار

و

در انتظار آغوش باز تو

من در غم دوری و تنهاییت

و درون تو آشوب است